نصب اوراکل 19c بر روی اوراکل لینوکس 6 با بروزرسانی GLIBC

همانطور که می دانید، اوراکل از نصب نسخه 19c بر روی سیستم عامل Oracle Linux 6.X پیشتیانی نمی کند این مسئله به پایین بودن نسخه GLIBC(GNU libc) موجود در این نسخه از سیستم عامل برمی گردد:

 [root@ol6 ~]# cat /etc/issue

Oracle Linux Server release 6.7

[oracle@ol6 home]$ ./runInstaller

/19c/home/perl/bin/perl: /lib64/libc.so.6: version `GLIBC_2.14′ not found (required by /19c/home/perl/bin/perl)

در متن خطا می بینیم که این مشکل به دلیل نبود GLIBC نسخه 2.14 رخ داده است. برای حل این مسئله، می توان GLIBC_2.14(و یا نسخه های بالاتر) را به این نسخه از سیستم عامل اضافه کرد که در ادامه این کار را انجام خواهیم داد.

(بیشتر…)

External Table و In-Memory – اوراکل 18c

تا قبل از اوراکل 18c، امکان استفاده از قابلیت in memory برای جداول از نوع external وجود نداشت:

SQL*Plus: Release 12.2.0.1.0 Production on Mon May 18 12:05:36 2020

SQL> alter table mytbl inmemory;

ORA-30657: operation not supported on external organized table

این قابلیت در اوراکل 18c برای محیط exadata ارائه شد.

Connected to Oracle Database 18c Enterprise Edition Release 18.0.0.0.0

 SQL> alter table mytbl inmemory;

ORA-12755: Feature In-Memory External Tables is disabled due to unsupported capability.

SQL> alter system set “_exadata_feature_on”=true scope=spfile;

System altered.

SQL> startup force;

SQL> alter table mytbl inmemory;

Table altered

SQL> SELECT table_name, inmemory, inmemory_compression FROM user_external_tables;

TABLE_NAME   INMEMORY    INMEMORY_COMPRESSION

———–  ———  ———————-

MYTBL        ENABLED        FOR QUERY LOW

(بیشتر…)

قابلیت Automatic In-Memory در اوراکل 18c

قبلا در مطلب “ADO و مدیریت in-memory” بیان شد که چگونه می توان در سطوح مختلف(SET INMEMORY، MODIFY INMEMORY و NO INMEMORY) پالیسیهایی را به objectهایی که خصیصه inmmory برای انها فعال  شده است، اضافه کرد.

این پالیسها سبب می شد تا پس از گذشتن مدتی زمانی از ایجاد، آخرین اصلاح و یا آخرین زمان دسترسی، خصیصه inememory برای objectای تنظیم یا حذف شود و یا آنکه سطح فشرده سازی شی در inememory تغییر کند. این قابلیت(“مدیریت in-memory از طریق ADO“) در اوراکل 12cR2 ارائه شده بود.

در نسخه 18c، اوراکل بهبود دیگری را در این زمینه ایجاد کرد. به این صورت که اگر قصد بارگذاری شی جدیدی را در inmemory داشته باشیم ولی فضای inmemory برای این کار کافی نباشد، اوراکل می تواند با کمک قابلیت  Automatic In-Memory که به اختصار، AIM هم شناخته می شود، objectهای که کمتر به آنها رجوع شده را از طریق آمارها شناسایی کند(نیازی به فعال کردن Heat Map نخواهد بود) و آنها را از inmemory خارج کند تا بتواند شی جدید را در inmemory قرار دهد البته با این شرط که شی جدید، بسیار پر استفاده باشد.

(بیشتر…)

ADO و مدیریت in-memory

همانطور که می دانید، objectهای که خصیصه inmemory برای انها تنظیم شده متناسب با اولویتی که دارند، در in-memory قرار خواهند گرفت برای مثال، اگر خصیصه inmemory برای جدولی با اولویت critical تعریف شده باشد، این جدول صرف نظر از تعداد دفعات رجوع، در زمان استارت دیتابیس در in memory قرار خواهد گرفت.

در این متن به این سوال پاسخ خواهیم داد که چگونه می توان از قرار گرفتن جدول و یا به صورت کلی objectای که مدت زمان زیادی از آخرین زمان دستیابی و یا اصلاح آن گذشته، به in-memory جلوگیری کرد(آن هم به صورت خودکار)؟

این کار در نسخه 12cR2 با کمک ویژگی (Automatic Data Optimization(ADO قابل انجام است همانطور که می دانید ADO که در نسخه 12cR1 ارائه شد، امکان جابجایی و فشرده سازی objectها را متناسب با آمارهای heat map فراهم می سازد. به عنوان بهبودی جدید در نسخه 12cR2، امکان ایجاد ADO policy برای خصیصه inmemory جداول هم امکان پذیر می باشد(در سطح segment).

(بیشتر…)

مروری بر ویژگی IM Expressions

اوراکل از نسخه 12cR2 قابلیت expression tracking را ارائه کرد که بر اساس آن، توابع(اعم از سیستمی و pl/sqlای)، عملگرهای محاسباتی و بصورت کلی عبارتهای استفاده شده در متن پرس و جو ها در دیتابیس ذخیره می شوند مسئولیت این کار بر عهده optimizer است و optimizer در زمان انجام عملیات hard pars، این عبارات را در مخزنی بنام (Expression Statistics Store(ESS قرار می دهد که از طریق ویوی دیتا دیکشنری DBA_EXPRESSION_STATISTICS می توان لیستی از این عبارتها را مشاهده کرد.

(بیشتر…)

ویژگی In-Memory FastStart در اوراکل 12cR2

یکی از چالشهای قابلیت in-memory در نسخه 12cR1 به هزینه بر بودن load اولیه اطلاعات(در in-memory) بعد از restart شدن دیتابیس برمی گردد چرا که اطلاعات در دیسک به صورت row format ذخیره شده و در زمان بارگذاری باید به فرمت ستونی و (عمدتا) به شکل فشرده در حافظه(in-memory) قرار بگیرند که این کار می تواند مصرف بالای منابع(مخصوصا cpu) را به همراه داشته باشد.

اوراکل در نسخه 12cR2، برای حل این مسئله، قابلیت جدیدی به نام In-Memory FastStart را ارائه کرد که بر اساس آن، اطلاعات موجود در in-memory با همان فرمتی که در حافظه قرار دارند، در دیسک و در یک tablespace مجزا ذخیره می شوند.

(بیشتر…)

نگاهی به استثنائاتی در مورد پارامترهای PGA

در مطلب “بررسی پارامترهای PGA” با پارامترهایی آشنا شدیم که قرار است محدودیتی را برای مصرف PGA در سطح پروسس و یا instance ایجاد کنند. در این مطلب خواهیم دید که در بعضی از شرایط مقدار در نظر گرفته شده برای پارامترهای pga_max_size، pga_aggrigate_target_ و حتی پارامتر PGA_AGGREGATE_LIMIT، نمی تواند PGA مصرف شده توسط پروسسها را محدود کند و پروسسها تا جایی که سرور و محدودیتهای سیستم عاملی اجازه می دهد، از RAM و SWAP استفاده می کنند.

به عنوان نمونه، مطابق با داکیومنتهای اوراکل، حداکثر PGA مورد استفاده یک پروسس توسط پارامتر مخفی pga_max_size_ کنترل می شود و علاوه بر این پارامتر، مقدار PGA استفاده شده برای یک پروسس به تنهایی نمی تواند بزرگتر از مقدار تنظیم شده برای پارامتر pga_aggrigate_target  باشد.

(بیشتر…)

بررسی پارامترهای رسمی و مخفی مربوط به PGA

همانطور که می دانید PGA متشکل از قسمتهای مختلفی می باشد که میزان استفاده هر پروسس از هر کدام از این قسمتها را می توان با کمک پارامترهای نظیر sort_area_size، hash_area_size، bitmap_merge_area_size و… کنترل کرد.

با این حال از اوراکل 9i، پارامتر دیگری به نام PGA_AGGREGATE_TARGET اضافه شد که با مقداردهی آن، اندازه هر یک از قسمتهای PGA توسط خود اوراکل مدیریت می شود.

اوراکل تلاش می کند مجموع فضای PGA تخصیص داده شده(pga1+pga2+pga3+…) به پروسسها را به مقدار در نظر گرفته شده برای پارامتر PGA_AGGREGATE_TARGET محدود کند اما در مواقعی، به خصوص در زمان بالا رفتن بارکاری سیستم و یا پایین بودن مقدار پارامتر PGA_AGGREGATE_TARGET، ممکن است مجموع فضای PGA تخصیص داده شده، از مقدار تنظیم شده برای این پارامتر بیشتر شود.

از این رو، مقدار تعیین شده برای پارامتر PGA_AGGREGATE_TARGET صرفا به عنوان یک soft limit در نظر گرفته خواهد شد و حتی در شرایطی ممکن است فضای PGA تخصیص داده شده به یک پروسس، از مقدار تنظیم شده برای این پارامتر تجاوز کند!(مطلب “نگاهی به استثنائاتی در مورد پارامترهای PGA” را مطالعه کنید)

(بیشتر…)

توضیحی در مورد خطای bash- Argument list too long

خطای Argument list too long یکی از خطاهای رایج در محیط لینوکس می باشد که معمولا در زمان کار با تعداد زیادی از فایل در یک دایرکتوری رخ می دهد:

 [root@LinuxHost mydir]# rm –rf *.html

-bash: /bin/rm: Argument list too long

[root@LinuxHost mydir]# cp * /dir1

-bash: /usr/bin/cp: Argument list too long

[root@LinuxHost mydir]# ls -l *

-bash: /usr/bin/ls: Argument list too long

همانطور که از متن خطا مشخص است، تعداد آرگومانهای دستور(که به جای علامت ستاره  قرار می گیرند)، از حد مشخصی بیشتر است.

ls -l file1 file2 file3 … fileN

توضیح آنکه، به صورت پیش فرض، حداکثر طول آرگومانهای یک دستور در محیط لینوکس، برابر با مقدار ARG_MAX می باشد:

[root@LinuxHost  ~]# getconf ARG_MAX

2097152

(بیشتر…)

پیدا کردن مقادیر متناظر bind variableها برای یک sql_id مشخص

قبلا در مقاله ای در مورد cursor sharing و bind variable مطالبی را ارائه کردیم و فواید و مخاطرات استفاده از bind variable را توضیح دادیم.

همانطور که در آن مطلب اشاره شد، زمانی که پارامتر cursor_sharing به مقدار exact تنظیم شده و در کنار آن از bind variable هم استفاده نشده باشد، با کمترین تغییر در متن دستور(به طور مثال تغییر مقدار id از 10 به 11)، برای اجرای بعدی آن، نیاز به پارس مجدد خواهیم داشت. این مسئله می تواند کندی اجرای دستور و یا حتی در مواردی کندی کلی دیتابیس را به همراه داشته باشد.
برای مثال، در شرایط گفته شده، با اجرای متوالی دو دستور زیر، دو بار عملیات پارس انجام خواهد شد:

delete mytbl where file#=1 and ts#=0;

delete mytbl where file#=1 and ts#=2;

در صورتی که با تبدیل آن به فرم زیر، دستورات با یک بار پارس شدن اجرا می شوند:

delete mytbl where file#=:B1 and ts#=:B2;

(بیشتر…)